Atelier Dubrunfaut

“In de kunst bestaat er niet één weg, maar er bestaan wegen,
talrijke paden naar het beeld van de mensen en hun behoeften, altijd bewegend,
altijd veranderend zoals het leven dat ze doet geboren worden, zich ontplooien en sterven.”

—Edmond Dubrunfaut, L’avenir culturel de la Communauté Française, 1979.

E. Dubrunfaut in het atelier, © JP Van den waeyenberg

Edmond Dubrunfaut sticht in 1947 het Centrum voor de renovatie van de tapisserie van Doornik, dan Forces murales en in 1968 de groep Cuesmes 68. Hij is de auteur van meer dan twaalfduizend vierkante meter murale interventies en van meer dan vijfhonderd vierkante meter wandtapijten. Als onvermoeibaar tekenaar was Edmond Dubrunfaut een fel geëngageerde humanist in het spoor van het realisme en de verdediging van de synthese van de kunsten.

Edmond Dubrunfaut is overleden op 13 juli 2007. Zijn 87 mooie levensjaren kunnen samengevat worden als een lang gevecht voor de kunst, voor de mens en voor de natuur. Als kind en adolescent krabbelde hij schetsen neer. Het was een soort bezetenheid om op papier te vechten voor het leven en voor zijn ideeën. De tekening werd een dagelijkse discipline tot op de laatste dagen van zijn leven en de uitroep van een levenskreet.
Edmond Dubrunfaut wordt geboren in Denain in Frankrijk op 21 april 1920. Zijn familie installeert zich in Calonne bij Antoing, in het Pays blanc, het Witte land. Zijn vader en zijn oom werken in de cementfabrieken, daar waar het witte stof alles bedekt. Veel later, in 1972, zal Edmond Dubrunfaut hulde brengen aan deze kalkarbeiders door de kunst binnen te brengen in de fabrieken Cimescaut. Wandtapijt en schilderijen hangen aan de muren van de administratieve gebouwen en van een eetzaal die getransformeerd werd in bureaus. De voorbehouden thema’s beperken zich niet tot de reproductie van het werk van de arbeiders maar geven ook een kijk op de momenten van rust en ontspanning. Inderdaad, dit eerste artistiek binnendringen als eerbetoon aan het arbeidersmilieu van zijn familie vat alle bekommernissen en engagementen van de kunstenaar samen. Zijn vader en zijn oom verdedigden actief de rechten van de arbeiders en de jonge Edmond heeft sinds zijn kinderjaren de noodzaak van het actieve gevecht in alle domeinen geleerd. Reeds zeer jong werd hij geconfronteerd met het lijden, namelijk de dood van zijn moeder toen hij pas vier jaar was. De zorgzame tederheid van zijn tante zal nauwelijks de afwezige vervangen en deze wonde zal hem gans zijn leven bijblijven. Zij laat toe de weemoedigheid te begrijpen die dikwijls de blik van zijn talrijke personages overstelpt. In een milieu van mannen, van arbeiders opgeslorpt door harde taken, zal het moederlijk gemis het karakter van de kunstenaar beïnvloeden. Waarschijnlijk legt dit deze gevoeligheid uit die zich via de kunst zal uitdrukken maar die terzelvertijd gedragen wordt door een bijzonder actief militantisme.

E. Dubrunfaut - © JP Van den waeyenberg
"Ode aan de Liefde"

Monumentaal schilderij "Ode aan de Liefde"
Edmond Dubrunfaut en Irène Philips ontwierpen samen een eerste schets.
Samen dachten ze het monumentale schilderij uit te voeren tijdens de zomer van 2007. Maar Edmond overleed op 13 juli 2007.
Irène Philips besloot alleen verder te werken, leven te geven aan dit projekt, als een eerbetoon.

Irène Philips in atelier Dubrunfaut

"Ode aan de Liefde" 107 x 300 cm

• meer foto’s • • terug naar de beginpagina • • sitemap •